Mass Effect Andromeda

Dziś premiera długo oczekiwanej przeze mnie gry Mass Effect Andromeda. Złożyłam zamówienie na nią już 31 stycznia w sklepie, gdzie ceny są niższe niż w Empiku czy innych wielkopowierzchniowych sklepach. Ale cena to nie jedyny powód mojego wyboru. Mam ogromny sentyment do tego miejsca.

Pamiętam jakby to było dziś, gdy wraz z dwoma przyjaciółkami jeździłyśmy tam 20 lat temu [!!!] kupować Anime na kasetach VHS [dla tych co nie pamiętają – to takie duże czarne kasety video, poprzedniczki płyt CD 🙂 ] Sklep nadal istnieje i ma się dobrze. Teraz oferuje gry, konsole i gadżety z tym związane.

Ach, sentyment 🙂

A gra jest świetna! To będzie długi weekend 🙂

Launch

Jak już pisałam w zeszłym tygodniu, dzisiaj i jutro mamy Launch nowego leku kardiologicznego.

Zgodnie z wytycznymi od W, mojego szefa, stawiłam się rano o 9.00 w hotelu [który jest 2 kroki od mojego domu :)]. Na razie nie mogę jeszcze za dużo powiedzieć o firmie i ludziach, bo dopiero wszystkich poznaję, ale mogę już powiedzieć, że lubię W. Sympatyczny Product Manager 🙂

Tak więc stawiłam się o 9.00. Jedyne, co musiałam zrobić to dopilnować wydrukowania agendy. Załatwiłam to w 5 min, i do 10.00 w sumie siedziałam bezczynnie, bo W dojechał dopiero po 10.00. Chwilę przed tym przyjechała ścianka i roll upy, więc zajęłam się jeszcze znajdowaniem ludzi, którzy to poskładają 😀

O 11.00 wszystko się rozpoczęło. Nasz Generalny rozpoczął, i przedstawił mnie wszystkim zebranym kierownikom regionalnym i przedstawicielom. Wstałam, pouśmiechałam się, dostałam gromkie brawa. Potem rozpoczął się wykład medyczny a następnie marketingowy. Plus posiadania dostępu do poczty służbowej na telefonie jest taki, że jesteś na bieżąco, a minus – że widzisz ile rzeczy musisz zrobić, a nie możesz ogarnąć tego na telefonie. Dlatego podjęłam decyzję, aby po przerwie na lunch pojechać do biura po laptopa. I to była doskonała decyzja, bo ogarnęłam sporo tematów leżących u mnie na mailu od zeszłego tygodnia.

Po skończonym spotkaniu miały odbyć się wykłady z profesorami, o zgrozo, do 19.00. Na szczęście W się zlitował i puścił mnie do domu. Jakaś zmęczona się czułam więc całe szczęście. Tym bardziej, że niestety musiałam się pojawić na wieczornej kolacji. No przecież w końcu na tą okazję kupiłam kieckę!

W hotelu byłam o 20.00, a tam nikogo nie ma – nadal przygotowywali salę. Okazało się, że kolacja się przesunęła na 20.30, no ale nic, posiedziałam sobie przed salą i pogrzebałam w telefonie. Powoli ludzie zaczęli się schodzić. Niektórych przedstawicieli już znałam, niektórych nie. Gdy już weszliśmy do sali, kilka osób zaczęło ze mną rozmawiać, poznałam kilku kierowników. Przed 21 usiedliśmy do stołu, no i wiadomo, na początku trochę sztywno było. Ja nikogo nie znałam, bo D się źle poczuła i została w domu.  Ale na szczęście po kolacji było fajnie. Każdy zespół [ja zostałam dołączona do grupy „biurowej”] dostawał plik sztucznej kasy i mieliśmy za zadanie pomnożyć tą kasę w… Kasynie! 😀

Ponieważ w Pokera za bardzo grać nie umiem, to głównie stałam przy ruletce, na zmianę z kimś z mojego zespołu. Raz wygrywaliśmy, raz przegrywaliśmy. Ale było na prawdę fajnie, i wyszłam do domu po 23.00. Przynajmniej będę spać jak zabita!

Ostatnia…

…  podróż autobusem
ostatnie odbicie się kartą na bramkach
ostatnie parzenie kawy
ostatnie rozmowy w kuchni
ostatnie uściski i uśmiechy
ostatnie kwiaty
ostatnie sprawy do załatwienia
ostatnie maile
ostatnie parzenie kawy dla Szefowej
ostatnie kupowanie jej lunchu.

Za niektórymi będę tęsknić, za niektórymi wcale.
Dotychczasowych obowiązków nie będzie mi na pewno brakowało.

Miało nie być pożegnania, ale jednak było. Dostałam zegarek i bukiet kwiatów. Było ciasto. Były uściski, życzenia powodzenia, a nawet łzy.

Rano wysłałam maila pożegnalnego. Bardzo miłe były niektóre odpowiedzi – że będzie im mnie brakowało, że jestem ogarnięta, inteligentna, że dobrze się ze mną współpracuje. Fajnie taki feedback dostać, szczególnie, jak słyszało się od Szefowej, że „ludzie mają złe zdanie o naszym dziale z mojej winy!”.

Koniec Korpo Szczura!

Pieprzone Mikołaje

Dzisiaj miała się odbyć ta znienawidzona przeze mnie pracowa Wigilia, którą, jak co roku, musiałam zorganizować. Wczoraj Szefowa oznajmiła, że nie o 15 ma wigilię u swojego dziecka w szkole, więc nie będzie jej na naszym spotkaniu o 16. Dlatego poprosiła aby zebrać wszystkich 15 min przed jej wyjściem, aby mogła złożyć życzenia. Potem powiedziała, jeszcze żeby w Wedlu może kupić „coś czekoladowego” [nie ma to jak być konkretnym!]. Stanęło na tym, że miała najprawdopodobniej załatwić to dziś po pracy, a jeśli nie, to poprosi mnie w czwartek.

Czwartek, godzina 12.55, robimy sobie z dziewczynami herbatę. D pyta mnie i co z tym Wedlem. Mówię, że chyba nic, bo Szefowa nic nie wspominała więc pewnie sama kupiła. W tym momencie dostałam SMS:

„Słuchaj, w pobliskim centrum handlowym jest Wedel, to kup pls jakąś czekoladową figurkę, dam Ci kasę”. Już jej odpisywałam, gdy wpadła do kuchni ze swoją kartą. Ja na to zdziwiona, że przecież spotkanie jest za 30 min, a ona „no i co? Zdążysz!” i wyszła.

Zaczęłam się ubierać, i dostałam kolejnego SMS od Szefowej, żebym pojechała z jednym z menadżerów samochodem. Zgarnęłam M i pojechaliśmy.

Mimo, że centrum handlowe jest blisko, to dojazd i znalezienie miejsca parkingowego zajęło nam trochę czasu – na pewno więcej, niż byśmy chcieli. Potem dojście do centrum z parkingu, znalezienie Wedla. Następnie, po obejrzeniu asortymentu, próbowaliśmy [tracąc cenny czas] dowiedzieć się od szefowej co konkretnie mamy kupić. Padło na Czekoladowe Mikołaje, których zakupiliśmy aż 9, po jednym dla każdego zespołu. Równo o 13.30 siedzieliśmy w samochodzie, i zadzwonił telefon. To menadżerka, pytała gdzie jesteśmy i kiedy będziemy. Zgodnie z prawdą powiedziałam, że wyruszamy, i będziemy za 5, max 10 minut. Szefowa stała obok menadżerki i słyszałam jej niezadowolenie. Jasna cholera. Nie umiem się jeszcze teleportować, a gdyby nie pomoc M i jego auta, to zajęłoby mi to pewnie z 45 minut najmarniej, a miałam mniej niż 30. M jechał jak wariat, ja potem z tym biegłam na górę, szefowa to ode mnie odebrała w biegu. Ani be ani me, ani dziękuję – nic. Nie mogła mi rano wysłać SMS, tylko powiedziała mi 30 minut przed wydarzeniem… No comments.

Wieczorem poszłam do kina z A na Star Wars: Rogue One. Film fajny, z sensem, miło się oglądało. Uważam, że ep VII był lepszy, ale Rogue One bardzo dobrze łączy starą trylogię z nową i dobrze oddaje klimat uniwersum SW.

 

Wyjście „Pomarńczek” na miasto

Wczoraj było fajnie. Po pracy pojechałyśmy z dziewczynami [Aka Pomarańczkami :D] [D i P, A miała do nas dojechać] do Drink Baru na Kruczej, jadąc niczym sardynki w SKM jadącej do Centrum z Mordoru. Drink Bar to bardzo fajne miejsce, możesz zamówić sobie tam znanego drinka, typu Mojito, ale możesz rónież zdać się na barmana, mówiąc jedynie jakie owoce lubisz, czy ma być mocny, słaby, słodki czy kwaśny. Ja rozpoczęłam od Margarity truskawkowej, a potem mango z marakują. Mniam. A dojechała do nas późno, bo przed 20.00 Wypiła drinka i postanowiłyśmy iść na miasto coś zjeść no i A musiała wypić „karniaczki” za spóźnienie 🙂

Było ciepło, ale niestety momentami strasznie wiało. Po drodze, na Nowym Świecie zatrzymałyśmy się na szoty za 4zł, i udałyśmy się do Mac’a [classy :P] Potem dalej na Starówkę. D wpadła na pomysł, że kupimy sobie smakowe piersiówki Soplicy: D wzięła Malinową [na przeziębienie :D], ja orzech włoski, A coś z miodem [też na przeziębienie], a P cytrynówkę. Szłyśmy sobie więc, popijając ukradkiem, szukając ukrywających się w mrokach policjantów. Oczywiście moja piersiówka postanowiła się nie zakręcać, więc włożyłam ją w rękawiczkę, do kieszeni i starałam się, żeby się nie wylała.. Fun 🙂

20161208_213919-effects

Wróciłam do domu około 22.40. Panicz już spał.

Dziś rano wstał, poszedł się szykować do pracy. Wstaję, widzę, że leży w salonie, pytam, czy wszystko w porządku. Ponoć przewrócił się wchodząc pod prysznic i stłukł sobie kolano i nie może chodzić… Boszz, ja się zastrzelę. Dałam mu okład, żel, który przepisał mi lekarz jak miałam stłuczone biodro, i poszłam do pracy. Nie ma co iść do lekarza chyba, bo to na pewno nie złamanie, a stłuczenie musi się po prostu wyleczyć. Eh..

Telewizor

I kolejna wyprawa do Złotych Tarasów, głównie po etui do telefonu, ale z centrum handlowego wyjechaliśmy z telewizorem! Remont zakończyliśmy w czerwcu, a do tej pory stolik TV ział pustką. Z miesiąc temu oglądaliśmy telewizory w Saturnie i szczególnie jeden przykuł naszą uwagę, 50 calowy Samsung. Dziś rozważaliśmy nawet kupno innego modelu, ale nasz faworyt jednak wygrał. Dobre parametry, rozdzielczość i opcja usb nas przekonała. Telewizor miał nawet 9% rabatu, więc zaoszczędziliśmy ponad 200 zł.

Wypróbowałam, i jest boski! Playstation 4 wygląda świetnie. Oglądanie filmów jest teraz takie proste – zamiast streamowania ich przez WiFi za pomocą PlayStation, po prostu podłączam USB! W końcu mamy własne kino domowe 😀

Jeszcze tylko czekam na kablówkę, usługa multiroom, płatna 10 zł miesięcznie, i wszystkie moje kanały z sypialni będą na nowym cudeńku w jakości HD 🙂 Ach!

Warcraft

Po nerwowym tygodniu przyszedł weekend i czas na kino. Wybraliśmy się w końcu na Warcraft’a. Jako nerd i fan gier Blizzarda był to dla nas tytuł obowiązkowy. Grałam jedynie w Warctaft III daaawno temu, ale wiedziałam co nieco. Nie wiem jak oceniają film laicy [pewnie jako bajeczka fantazy] ale dla fana jest to świetne przeżycie!

Doskonałe CGI [szczególnie oczy, bardzo ludzkie]. Świetna obsada, lubiłam dosłownie każdego bohatera. Poczucie humoru jest, ale bez przesady, ale to dobrze. Historia bardzo mnie wciągnęła  – do tego stopnia, że od momentu wyjścia z kina przegadaliśmy co najmniej godzinę z J, który wyjaśniał mi to wszystko, co było w grach, a nie znalazło się w filmie. Mam nadzieję, że będą kręcić dalsze części i nie rozumiem czemu film w USA spotkał się z tak wielką krytyką..

Generalnie polecam! 🙂

Karisiowo-Aniołkowy Dzień :)

Dni mogą być albo złe albo dobre. Ostatnio większość z nich jest niestety zła, ale dzisiejszy dzień zdecydowanie mogę zaliczyć do udanych.

Żeby zapomnieć o troskach spotkałam się z moją najdroższą Kari. Zapominanie o problemach zaczęłyśmy od Łazienek Królewskich. Ponieważ wydawało mi się, że wiem, jak tam dojechać, wybrałam autobus i pokierowałam ekspedycją. Wysiadłyśmy na „Pl. Na Rozdrożu” ale nie do końca tam, gdzie chciałam – na kładce, ale wylądowałyśmy koło stadionu Legii. Ale nic to! Kari odpaliła GPS i dotarłyśmy do parku.
W parku była jakaś impreza chyba, bo ruch był jak na Marszałkowskiej – samochód za samochodem, wszystkie z ambasad krajów przeróżnych. Obeszłyśmy park dookoła, znalazłyśmy chińskie lampiony, Oranżerię, aż wylądowałyśmy przy pomniku Chopina

Dzień jeszcze młody, więc złapałyśmy autobus i pojechałyśmy na Stare Miasto. Tam wpadłam do przyjaciółki do sklepu, bo od jakiegoś czasu pomaga mamie, zjadłyśmy lody, roztapiające się w oszałamiającym tempie w 30 stopniowym upale. Chciałyśmy iść do Zapiecka na obiad, ale przy starówce nie było wolnych miejsc, a na początku Nowego Światu stwierdziłyśmy, że 9 pierogów na porcję to jednak za dużo. Wpadłam na pomysł aby zjeść dobrego burgera,a to niedaleko i mają burgery vegge [nie dla mnie notabene, o nie, ja mięso jem i wielbię!]. Zjadłyśmy, popiłyśmy lemoniadą miętową [ja] i truskawkową [Kari] i poszłyśmy do Złotych Szałasów [zwanych Złotymi Tarasami]. Zmusiłam się do wejścia do kilku sklepów z ciuchami, przymierzyłam, i kupiłam spódnicę i koszulę.

Po tak miło spędzonym dniu czas było wracać do domu i paść ze zmęczenia. Ale było super 🙂

Apokalipsa, i to nie tylko w kinie

Ponieważ wczorajsza misja „Kanapa Narożna” zakończyła się niepowodzeniem, dziś podejście numer 2. Ponieważ dla Jamesa ważne jest, by kanapa była wygodna, zaproponowałam, żeby pojechał ze mną i mamą i pomógł nam wybrać. Mówiłam, żeby nie siedział długo, oczywiście położył się spać po 5… Rano jakoś go obudziłam, ale był nie w sosie cały dzień, no ale pojechał z nami.

Ja nie spałam już od 7.30, bo obudziło mnie wiercenie. Na wpół śpiąca na wpół przytomna zaczęłam się zastanawiać czy już jestem tak przejęta remontem, że nawet śnię o wiertłach? Po chwili usłyszałam głosy w kuchni, a zaraz potem ściana zaczęła się trząść od wiercenia. Okazało się, że moi robotnicy przyszli do pracy w sobotę… Chwali się, chwali, ale szkoda, że o tym nie wiedziałam, bo wtedy poszłabym spać dużo wcześniej.. No ale wracając:

Najpierw Mama zarządziła aby pojechać na Łopuszańską do Mega Meble. Sklep mieści się w starym piętrowym budynku. Zaraz po wejściu przywitały nas meble rodem z epoki Henryka XVI. Nie wiem kto w dzisiejszych czasach kupuje narożnik obity atłasem i wyglądający jak z muzeum. Na szczęście normalne meble były za rogiem, ale nic specjalnego. Albo nieładne, albo podobne do tych z wczoraj, a 2 razy droższe [ i i tak za duże!]. Jadąc do Mega Meble przystanek wcześniej widziałam wielki sklep BRW, więc zdecydowaliśmy się tam przejść [było na tyle blisko, że nie opłacało się brać autobusu].

Na parterze stało kilka kanap, spodobała nam się jedna z nich, ale postanowiliśmy pojechać na górę, zobaczyć resztę i najwyżej wrócić. Kupowanie kanapy jest męczące, głownie dlatego, że na każdej trzeba usiąść potem wstać i znów usiąść i tak w kółko. W końcu znaleźliśmy brązową kanapę, która była i dobrej wielkości i była wygodna. Oczywiście chcieliśmy zmienić obicie, ale najpierw postanowiliśmy wrócić na dół i pomyśleć nad kanapą numer 1. Okazało się, że to ten sam model 😀 Jamesowi nie podobał się szary kolor więc wróciliśmy na górę, żeby zamówić obicie. Wybraliśmy jasno turkusowe, żeby pasowało do turkusowej ściany. Mama próbowała przez 20 min przewalczyć ciemniejszy odcień, ale przegrała. Na dole były lampy, i nareszcie udało mi się znaleźć fajną wiszącą w kolorze limonki, więc idealną, bo w tym kolorze będzie większość dodatków.

Obok BRW była Castorama.Na szczęście w tej było więcej paneli do wyboru, więc w końcu zamówiłyśmy podłogę. Mission more then accomplished! WRóciliśmy do domu przed 16.00, przebraliśmy się i na 17.00 do Złotych Tarasów do kina na X-Men Apokalipsa. Mimo zmęczenia nie zasnęliśmy, bo film był bardzo fajny 🙂

Cieszę się, że tyle udało nam się dziś załatwić, jutro nareszcie mogę się wyspać!